با پر کردن فرم داوطلبی، همراه موسسه خیریه نیکان ماموت شوید

داوطلبان نیکان؛ قهرمانان ناشناس

وقتی از «قهرمان» حرف می‌زنیم، معمولا تصویر کسی به ذهن می‌آید که در لحظه‌ای پرهیجان و در برابر دوربین‌ها کاری خارق‌العاده می‌کند اما در موسسه خیریه نیکان ماموت، قهرمانان ناشناس‌اند؛ آدم‌هایی معمولی با کارهای به‌ظاهر کوچک و بی‌سروصدا که مجموعِ همین مهربانی‌های کوچک، چرخ‌های کار بزرگ‌تری را می‌چرخاند.

اگر یک روز در برنامه‌های فصلی آذوقه نیکان یا رویدادهای سرکشی به خانواده‌های تحت‌پوشش همراه مددکاران اجتماعی نیکان شوید، می‌بینید که چگونه زندگی روزمره‌ خود را کنار می‌گذارند تا زندگی دیگران کمی آرام‌تر و شیرین‌تر شود. این گزارش، روایتی از زندگی تنها چند داوطلب همراه نیکان است اما بی‌شک تک تک همراهان بی‌نام‌ونشان این موسسه خیریه، قصه‌هایی شنیدنی و سرشار از حال خوب دارند که امیدوارم در نوشته‌های آینده، بیشتر به زندگی و شیوه همراهی‌شان بپردازیم. برای همکاری با ما در نیکان فرم داوطلبی را پر کنید.

داوطلبی در نیکان یعنی همراهی با راه‌حل برای زندگی بهتر

فلسفه‌ی داوطلبی در نیکان فقط «انجامِ یک کار» نیست؛ همراه‌شدن با راه‌حل است. بسیاری از داوطلبان، نه‌فقط نیروی دست و زمان، که تجربه، شبکه‌ ارتباطی و ایده‌های خلاقانه‌شان را هم می‌آورند تا کمک‌ها، اثری عمیق‌تر و ماندگارتر بگذارد. نتیجه‌ این نگاه، جامعه‌ای از همراهان است که طیف متنوعی از سن و شغل و تجربه را شامل می‌شوند.

بیش از ۴۰۰ داوطلب فعال در شبکه‌ همراهان موسسه خیریه نیکان ماموت حضور دارند و می‌دانیم که در سال‌ها و ماه‌های بعد، همواره بر تعداد داوطلبان نیکان افزوده شده است. علاوه‌براین، حدود ۶۴٫۲۵ درصد از داوطلبان زن و ۳۵٫۷۵ درصد مرد هستند که این ترکیبِ انسانی متکثر، به ما یادآوری می‌کند که «نیکوکاری» زبان و جنسیت نمی‌شناسد؛ هرکسی می‌تواند سهمی به‌اندازه‌ توان خود داشته باشد.

قصه متفاوت یک داوطلب؛ «سه ماهِ سخت، یک صبحِ سبک»

صبحِ روز توزیع پروژه حمایتی تامین آذوقه است. خانمی میان‌سال با کمی با تردید وارد می‌شود. سه ماه است که کنار تختِ پسرش در بیمارستان خوابیده؛ تصادف همه‌چیز را بهم ریخته، و امروز برای نخستین‌بار دل کنده و آمده. می‌گوید: «نیم‌روز می‌آیم که دستِ شما هم سبک شود؛ برمی‌گردم قبل از این‌که بیدار شود.» انگار بین هر کیسه‌ برنج و هر بسته‌ کنسرو، تکه‌ای از بی‌قراری‌اش را جا می‌گذارد.

اولش دست‌ها می‌لرزند، اما بعد از چند دقیقه، انگار ریتمِ کار، ضربانِ دلش را تنظیم می‌کند. میان‌شیفت که می‌شود، می‌نشیند، نفس تازه می‌کند و آرام زمزمه می‌کند: «حس می‌کنم امروز از پسِ بعدازظهرِ بیمارستان برمی‌آیم.» قصه‌ی او یادمان می‌آورد که داوطلبی فقط «کمک به دیگران» نیست؛ گاهی راهی برای بازسازیِ درونِ خودِ ماست.

قصه‌ی «سحر»؛ گفت‌وگوهایی که زبان مشترک، نیکوکاری است

«سحر» از نسل دومِ ایرانیان در آمریکا است؛ زنی که به دنیا و مدرسه و دانشگاهی انگلیسی‌زبان خو کرده و فارسی را کم‌وبیش می‌فهمد اما سخت‌ حرف می‌زند. علاقه‌ او به کار داوطلبانه از دوران دانش‌آموزی‌اش آغاز شد؛ با مؤسسه‌های خیریه‌ی بین‌المللی. چرخ روزگار که چرخید و پدرش با تشخیصِ سرطان تصمیم گرفت واپسین روزهایش را در ایران و بیرون از فضای بیمارستان بگذراند، پای سحر هم به تهران و بعد؛ با پیشنهاد یکی از دوستانش، به نیکان باز شد.

کارکنانِ بخش داوطلبی نگرانِ زبان بودند: «چطور با خانواده‌ها حرف می‌زند؟» خودِ سحر اما اصرار داشت مانند تجربه‌های بین‌المللی‌اش سراغ خانواده‌ها برود، حرف بزند، دقیق گوش کند و بعد با هم «بهترین شیوه‌ی یاری» را پیدا کنند. و همین شد. ارتباط‌هایش با مددجویان، ترکیبی بود از چند واژه‌ ساده‌ فارسی، زبانِ بدن، لبخند و مهم‌تر از همه، شنیدنِ فعال. تعجب‌آور بود که چقدر مؤثر عمل کرد؛ به‌قدری که یک سال بعد از بازگشت به محل زندگی‌اش، هنوز هم خانواده‌ها سراغش را می‌گیرند. «سحر» نشان داد وقتی نیتِ یاری هست، «زبان» بیشتر پلی است برای عبور، نه دیواری برای انصراف.

قصه‌ نیکان؛ جمعی با تنوع انسانی

ترکیب داوطلبان نیکان از زن و مرد و پیر و جوان، بیش از آن‌که آمار و عدد باشد، سرمایه اجتماعی مؤسسه است. وقتی حدود ۶۴ درصدِ شبکه را زنان تشکیل می‌دهند، برنامه‌ها طیفی از مهارت‌های ظریف مدیریتی تا ارتباط با خانواده‌ها را در اختیار دارند. ۳۶ درصدِ مردان نیز اغلب در کارهای لجستیکی، حمل‌ونقل، امور فنی و البته ارتباطات محلی نقش‌آفرین‌اند. همین تنوع است که باعث می‌شود در کمپین‌های فصلی، از بسته‌بندی آذوقه تا توزیع کفش و لوازم‌التحریر، کار با سرعت و دقت جلو برود. «عددها» در نیکان صرفاً گزارش نیستند؛ نقشه راهِ بهترشدن‌اند.

دعوتی از جنس امید؛ داوطلب نیکان شویم

نیکوکاری اگر قرار است راه‌حل باشد، به یک «شبکه انسانی فعال» نیاز دارد؛ شبکه‌ای که ستون فقراتش داوطلب‌ها هستند. امروز نیکان با بیش از ۴۰۰ داوطلب در حال حرکت است؛ جمعی که از سه‌سالگی تا صدویک‌سالگی را در بر می‌گیرد و هرکدام سهمی دارند: از یک لبخند و یک جفت دستکش تا یک ایده‌ هوشمندانه یا شبکه‌ای از ارتباطات حرفه‌ای.

اگر این قصه‌ها برایت آشنا است یعنی شما هم یکی از همین قهرمانان ناشناس هستی؛ شاید وقتِ آن رسیده که قصه‌ خودت را به جمعِ قصه‌های خیریه نیکان اضافه کنی. این راه، با هر قدمی که برداشته می‌شود، روشن‌تر می‌شود؛ هم برای کودکی که کفش نو می‌پوشد و به مدرسه می‌رود، هم برای داوطلبی که شب، با آرامشِ بیشتری سر بر بالش می‌گذارد.