روایت 14 سال مددکاری در مصاحبه با آقای حمیدرضا صادقی

قطار مهربانی آهسته اما پیوسته به مسیرش ادامه می‌دهد

روایت 14 سال مددکاری در «خیریه نیکان ماموت»

 در دل شلوغی‌های روزمره، داستان‌هایی وجود دارند که به‌جای انعکاس اخبار بزرگ، در دل‌ها اثر می‌گذارند. خیریه‌ها، به‌ویژه آن‌هایی که از دل انسان‌های با انگیزه و دلسوز برآمده‌اند، به‌طور خاموش و بی‌سر و صدا زندگی‌های بسیاری را تغییر داده‌اند. خیریه نیکان ماموت یکی از این داستان‌هاست که از سال‌ها پیش با حضور چند نفر آغاز شده و امروز به یک شبکه گسترده از کمک‌های انسان‌دوستانه تبدیل شده است.

مصاحبه با آقای حمیدرضا صادقی

حمیدرضا صادقی، یکی از مددکاران خیریه نیکان ماموت، درباره روزهای ابتدایی شکل‌گیری این خیریه می‌گوید: «سال ۸۹ بود که خیریه نیکان ماموت با تعداد انگشت‌شماری از افراد آغاز به کار کرد. اولین روزها با یک وانت پیکان ساده، اقلام خیریه، از جمله آذوقه و یخچال را جابه‌جا می‌کردیم. یادش بخیر که همه چیز بسیار ساده و ابتدایی بود، ولی پشتکار و انگیزه تیم، سنگ بنا و ستون اصلی این خیریه را تشکیل می‌داد. گاهی حتی در ابتدای کار، جمع‌آوری کمک‌ها را با استفاده از بطری‌های پلاستیکی آغاز می‌کردیم. نمی‌دانستیم این اقدامات کوچک چه تأثیری خواهد داشت، ولی کم‌کم همه چیز تغییر کرد و فعالیت‌ها به تدریج گسترده‌تر شد.»

او در ادامه در پاسخ به این سوال که در طول سال‌های فعالیتش در خیریه نیکان ماموت کدام پرونده برایش تاثیرگذارتر بوده است، گفت: «یکی از اولین پرونده‌هایی که به من سپرده شد، مربوط به یک جوان معلول بود که از کمر به پایین دچار محدودیت شدید حرکتی بود. وقتی به دیدنش رفتم، او و خانواده‌اش به شدت ناامید بودند. خودم را معرفی کردم، از تجربیات شخصی‌ام گفتم و به او یادآور شدم که زندگی هنوز برایش فرصت دارد. تصمیم گرفتیم برایش ویلچری تهیه کنیم و او را تشویق کنیم که به والیبال نشسته بپیوندد. نتیجه فوق‌العاده بود؛ او به زندگی برگشت، نه تنها جسمش بلکه روحش هم از نو زنده شد. برای من، این یکی از خاطراتی است که هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم.»

صادقی در ادامه قصه مددجویی را تعریف کرد که نشان از تغییر اساسی در کیفیت زندگی او می‌داد.

این مددکار اجتماعی در همین راستا می‌گوید: «یکی از پرونده‌های چالش‌برانگیز، مربوط به زنی بود که همسرش را از دست داده بود و سه فرزند داشت، یکی از آن‌ها هم معلول بود. اوضاع مالی‌ خوبی نداشتند و زندگی‌شان به شدت تحت فشار بود. بعد از بررسی وضعیت، توانستیم برایشان خانه‌ای در شهر قدس تهیه کنیم. در این بین برادرش قرارداد خانه را صوری به نام خودش زده بود.  با این حال بعد از تلاش فراوان، مشکل حل شد و خانه به نام خانواده ثبت گردید. حتی امتیاز آب و بازسازی خانه را هم فراهم کردیم. امروز، این خانواده توانسته است روی پای خود بایستد؛ پسر بزرگ ازدواج کرده، پسر کوچک مشغول به کار است و مادر خانواده به زندگی مستقل خود ادامه می‌دهد.»

او درباره روند فعالیت نیکان ماموت می‌گوید: «خیریه نیکان ماموت برای من همانند بچه‌ای است که از همان روز اول که متولد شد، بزرگ شدنش را دیدم. روزگاری همه پرونده‌ها روی کاغذ ثبت می‌شد، اما امروز خیریه به شکلی سیستماتیک و سازمان‌یافته با بیش از ۲ هزار پرونده فعال به کار خود ادامه می‌دهد. نیکان مانند قطاری است که آهسته اما پیوسته حرکت می‌کند؛ این قطار هیچ‌گاه متوقف نمی‌شود و هر کسی می‌تواند به آن بپیوندد یا از آن جدا شود، اما حرکتش همیشه ادامه خواهد داشت.»

صادقی در پایان در پاسخ به این سوال که چه چیزی نیکان را از سایر خیریه‌ها متمایز می‌کند، اظهار کرد: «آنچه نیکان را از سایر خیریه‌ها متمایز می‌کند، این است که هزینه‌های حقوق کارکنان کاملاً از سوی شرکت ماموت تأمین می‌شود و هیچ‌یک از کمک‌های مردمی صرف هزینه‌های داخلی خیریه نمی‌شود. در نیکان، باید دلی کار کنید. اگر کمک کردن در ذاتتان نباشد، نمی‌توانید ادامه دهید. شغل مددکاری شغلی فرسایشی است؛ هر روز با مشکلات مردم سروکار دارید. با این حال وقتی ببینید که زندگی کسی بهتر شده، تمام سختی‌ها به فراموشی سپرده می‌شود و این، همان لحظه‌ای است که همه‌چیز معنا پیدا می‌کند.»